Untitled.

Το άρθρο μου αυτό έχει μια ιδιαίτερη χροιά, όπως υποσχέθηκα και εδώ. Πολλοί ζούν ή συμπάσχουν των αγαπημένων τους προσώπων όταν έχουν να κάνουν με τη περίπτωση του καρκίνου. Πριν τρεις μιση χρόνια η μητέρα μου διεγνώσθη με καρκίνο παχέος εντέρου. Αφαιρέθηκε ένα τμήμα που είχε πολύποδες, και επειδή δεν θέλω να μακρυγορήσω, ξεκίνησε χημειοθεραπείες 31/12/2008. Εκεί λοιπόν έφτασα σε σημείο να πω: Η καινούρια χρονιά τής έκανε το χειρότερο ποδαρικό. Για εκείνη περισσότερο, για εμάς λιγότερο. Στην αρχή ο οργανισμός της δεν μπορούσε να τη δεχθεί, και αντιδρούσε, με συμπτώματα όπως ζαλάδες και εμετό. Έπειτα επειδή άρχισε τις βιολογικές θεραπείες, κάτι έντονα εξανθήματα έκαναν την εμφάνισή τους σε όλο της το σώμα. Βέβαια, δεν είναι ο άνθρωπος που το βάζει εύκολα κάτω, και γι αυτό ευχαριστώ το Θεό. Η ψυχολογία της, - αν εξαιρέσουμε την αρχή - ήταν σχετικά καλή. Είχε όρεξη για φαγητό, συνέχισε τις καθημερινές δουλειές του σπιτιού, και γενικά αισθανόνταν σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Και όλα αυτά λαβαίνοντας υπόψιν, ότι πηγαινοερχόταν στο νοσοκομείο κάθε δύο εβδομάδες για τις χημειοθεραπείες. Εξετάσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα, δηλαδή αξονικές, μαγνητικές για το συκώτι κυρίως, όπου είναι το νούμερο ένα όργανο το οποίο μας είχε πει ο ογκολόγος ότι πρέπει να προσεχθεί...

Αποτέλεσμα;

Ένα χρόνο μετά ο γιατρός ήταν πολύ ευχαριστημένος με τη πορεία της υγείας της.

Ώσπου ένα μήνα πριν, φεύγω με τη μητέρα μου στο νησί - εκτός Αθηνών -.

Καθόμαστε εκεί για δύο εβδομάδες, για να χαλαρώσει κυρίως η ίδια, αλλά και να προετοιμάσουμε τα ενοικιαζόμενα δωμάτιά μας, ενόψει της καλοκαιρινής περιόδου. (Μιας και από τα μέσα Απρίλη λέγομαι και επίσημα Πολίτης).

Μένουμε σχεδόν δύο εβδομάδες, και τη τελευταία εβδομάδα είχε γενικότερα πεσμένη διάθεση, δεν είχε όρεξη να μαγειρέψει, ενώ τη περισσότερη ώρα ήταν χαμένη στο κόσμο της. Όταν λοιπόν τη ρώταγα τι έχει, δεν μου απαντούσε με ιδιαίτερη όρεξη, λέγοντάς μου: "καλά είμαι, αλλά έχω άγχος λόγω της εξέτασης". (σ.σ. όταν επιστρέφαμε θα έκανε κολονοσκόπηση διότι αισθανότανε κάτι πόνους στη κοιλιά, ανεξήγητους μιας και η μαγνητική τομογραφία, δεν έδειχνε κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό). Λογικό, έλεγα από μέσα μου εγώ. Λογική αντίδραση, αν και προσπαθούσα να την ηρεμίσω, χωρίς αποτέλεσμα. Οι μέρες περνάγανε, και ευτυχώς επιστρέψαμε στην Αθήνα. Το...γιατί ευτυχώς θα το διαπιστώσετε σε λίγο.

Παραμονές της εξέτασης πήρε μια σκόνη-φάρμακο ώστε να καθαρίσει το έντερο, μιας και το φάρμακο προκαλούσε διάρροια. Το χαρτί έλεγε να το πάρει σε δύο δόσεις: Το απόγευμα της προηγούμενης μέρας, και το πρωί λίγες ώρες πριν την εξέταση. Έτσι, το απόγευμα της προηγούμενης πήρε τις δύο από τις συνολικά τέσσερις δόσεις, αλλά πολύ βιαστικά, σε σύντομο χρονικό διάστημα. Εγώ τη παρακινούσα να ηρεμίσει λίγο και να σταματήσει τα συνεχή ποτήρια με νερό (η σκόνη αραιονώνταν σε νερό), αλλά δεν με άκουγε.

Έπειτα, βγήκα γιατί είχα κανονίσει με κάτι φίλους και είπα στον αδερφό μου να την ηρεμίσει όσο το δυνατόν περισσότερο μπορούσε. Δεν μπορούσε να τιθασσεύσει το άγχος της.

Το βράδυ, γυρνώντας γύρω στης 12 τη νύχτα, τη καλυνυχτίζω, και κάθομαι λίγο μαζί της να την ηρεμίσω μιας και θα πηγαίναμε μαζί στο νοσοκομείο όπου θα έκανε τη εξέταση.

Όπως αρκετά κάνω πριν κοιμηθώ, ανοίγω το laptop και χαζεύω τις ειδήσεις της ημέρας, και τα ιστολόγια διαφόρων φίλων και αναγνωστών μου. ΕΥΤΥΧΩΣ, και πάλι που το κάνω. Ο αδερφός μου έχει αποκοιμηθεί δίπλα μου, σχεδό μια ώρα πριν. Η ώρα πάει 01:40. Ακούω ένα μπαμ από το δωμάτο όπου κοιμότανε. Να σημειώσω εδώ ότι ο πατέρας μου έλειπε μιας και δουλεύει σε εταιρεία τροφίμων μόνο το νυχτερινό ωράριο (10 με 6 το πρωί). Σηκώνομαι από το κρεβάτι, σίγουρος ότι έχει μπει κλέφτης στο σπίτι, να δω τι ακριβώς γίνεται. Ανοίγω το φως, και η μητέρα μου είχε πέσει από το κρεβάτι, βρισκόνταν σε κρίση επιληψίας (όπως μας είπε αργότερα ο γιατρός), ενώ έβγαζε αφρούς από το στόμα, και οι κόρες των ματιών της είχαν γυρίσει προς τα πίσω και μόλις μετά βίας διακρίνονταν. Ξυπνάν τον αδερφό μου, ο οποίος ακόμη κοιμόταν, τη σηκώνω από το πάτωμα, και απο το κομοδίνο μιας και είχε χτυπήσει το κεφάλι της σε πολύ επικίνδυνο σημείο - λίγο πιο πάνω από τη μύτη-. Καλούμε το ασθενοφόρο, έρχεται μετά απο είκοσι περίπου λεπτά, τη μεταφέρουμε σε εφημερεύον νοσοκομείο, ειδοποιούμε το πατέρα μας από τη δουλειά, και έρχονται μαζί με τον αδερφό μου λίγη ώρα αργότερα.

Οι γιατροί αρχίζουν τις εξετάσεις, αξονική μας ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή, ώστε να μάθουμε τι προκάλεσε τι κρίση αυτή. Ενημέρώνουμε τους γιατρούς για το ιστορικό της, και μας λένε με κάθε επιφύλαξη, και όσων τους είχαμε πεί ότι υπάρχει ένας μάλλον όγκος στον εγκέφαλο. Εκεί χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας. Όλοι μας. Η νύχτα είχε περάσει. Η ώρα ήταν έξι το πρωί. Την μετέφεραν σε ένα θάλαμο στο τρίτο όροφο, όπου σιγά σιγά επανήλθαν οι αισθήσεις της, όχι όμως και η μνήμη της που επανήλθε γύρω στο μεσημέρι της ημέρας.

Έπρεπε για το συμβάν να ενημερωθεί και ο ογκολόγος ο οποίος την παρακολουθούσε σε άλλο νοσοκομείο (δεν θέλω να αναφερθώ στο όνομα για ευνόητους λόγους). Μας λέει αμέσως να τη μεταφέρουμε εκεί.

Και εδώ περάσαμε άλλη μια μικρή περιπέτεια, μιας και δεν βρίσκαμε διαθέσιμο ασθενοφόρο. Όλα εξυπηρετούσαν επείγοντα περιστατικά, μας είπαν ότι θα τη μετέφεραν μετά από ώρες, ενώ και τα ιδιωτικά που καλέσαμε (50 ευρώ η μεταφορά), μας είπαν μια από τα ίδια.

Αποτέλεσμα υπογράφω κάτι χαρτιά, μιας και οι γιατροί δεν έπαιρναν με τίποτα την ευθύνη, και τη μεταφέρουμε με ταξί. (!!!)

Στο άλλο νοσοκομείο οι γιατροί μετά απο συνεχείς εξετάσεις μέσα σε μια ημέρα, ήταν πολύ απαισιόδοξοι, μας είπε αυτός που θα έκανε την επέμβαση, ότι δεν υπήρχε καθόλου χρόνος για χάσιμο, ο όγκος είχε καταστρέψει όλη την αριστερή πλευρά του εγκεφάλου, και πίεζε και τη δεξιά... (εκεί ξαναχάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας), και ότι δεν πέφτει σε κόμα λόγω των ορών που της χορηγούσαν συνέχεια..

Η εγχείρηση κράτησε πέντε ώρες, ενώ μετά κάποιες ώρες έμεινε στην εντατική. Ο χειρούργος μας είπε ότι ίσως να έχει κάποιο/α ανεπιθύμητο αποτέλεσμα/τα μετεγχειρητικά, αλλά ευτυχώς μέχρι τώρα τα πράγματα πάνε ικανοποιητικά καλά! Το ίδιο ικανοποιημένοι εμφανίστηκαν και οι χειρούργοι.

Το επόμενο διάστημα θα ξεκινήσει ακτινοθεραπεία στο σημείο εκείνο του εγκεφάλου όπου εμφανίστηκε ο όγκος, και θα...δούμε από δω και πέρα...

Το ζήτημα είναι ότι δυστυχώς πρόκειται για μετάσταση από το έντερο και το σύμπτωμα της επιλιπτικής κρίσης που έδωσε, ήταν πολύ μεταγενέστερο μιας και ο όγκος μεγάλωνε δυστυχώς μέρα με τη μέρα.

Τώρα είμαστε σπίτι για άλλη μια βδομάδα πριν τη θεραπεία με τις ακτίνες, και η κατάστασή της και κυρίως η ψυχολογία της είναι σε αρκετά καλή κατάσταση.

Αισίως κλείσαμε στο νοσοκομείο είκοσι ολόκληρες μέρες. Όλο αυτό με τσάκισε στη κυριολεξία ψυχολογικά, δεν είχα τη παραμικρή όρεξη να φάω, με το ζόρι έπινα νερό και μίλαγα στο τηλέφωνο όταν φίλοι και γνωστοί καλούσαν να μάθουν τι συνέβη, και τις εξελίξεις.

Τι να πω: Ίσως δεν αντέδρασα ψύχραιμα, κυριεύθηκα από απίστευτο άγχος και αγωνία, και δεν ξέρω ούτε εγώ με τι άλλο. Τώρα έχω ηρεμίσει, αρκετά. Δεν έιχα όρεξη όλο αυτό το χρονικό διάστημα να γράψω εδώ, έστω δύο λόγια. Να πω κάτι, να ξεσπάσω ρε αδερφέ εδώ μέσα!

Σκέψεις αρκετές:

• Να διαγράψω το μπλογκ.

• Να γράψω δυο λόγια.

• Να μην γράψω τίποτα.

Αποφάσισα να δώσω στον εαυτό μου αρκετό χρόνο να ηρεμίσει, και απο εδώ και πέρα θέλω να προσπαθήσω να είμαι περισσότερο ψύχραιμος και λογικός. Αλλά η λογική σε τέτοιες καταστάσεις, δεν χωράει.

Δυστυχώς αυτή η αρρώστια δεν σε ρωτάει "που θα χτυπήσει", ποια θα είναι η επόμενη στάση της. Είναι απρόβλεπτη και συνάμα πολύ ύπουλη.

Κουράγιο σε όσους διαβάζουν αυτές τις γραμμές τώρα και περνάνε παρόμοια κατάσταση, και με καταλαβαίνουν! Είμαι σίγουρος γι' αυτό!

Οι υπόλοιποι: Εδώ είμαι! Παρών, και πιστεύω να συνεχίσω να γράφω, και ίσως να ξεσπώ από εδώ μέσα!

(πι-σι: Δεν ήξερα τι τίτλο να βάλω.)

πι-σι 2: Ευτυχώς που γυρίσαμε Αθήνα, και το περιστατικό δεν συνέβη στην επαρχία. ΟΥΤΕ να το σκέφτομαι!

photo via