Μια ΜΑΤιασμένη, δακρυσμένη Κυριακή.

Κυριακή, 12 Φλεβάρη 2012,

Μια "δακρυσμένη ημέρα" από την αρχή μέχρι το τέλος της. Ο βροχερός καιρός μέχρι τις μεσημεριανές ώρες έδινε την αίσθηση ότι η απογευματινή προγραμματισμένη συγκέντρωση θα ήταν μικρή σε όγκο διαδηλωτών, ευτυχώς το απόγευμα μας διέψευσε, και έτσι ξεκίνησα για το κέντρο από το σταθμό του ΗΣΑΠ για να μεταβώ στο Μοναστηράκι και από κει με τα πόδια στη πλατεία Συντάγματος, μιας και μετεπιβίβαση στο σταθμό του μετρό Σύνταγμα, ήταν αδύνατη, εφόσον ο σταθμο κατόπιν εντολής δεν λειτουργούσε. 

Ο κόσμος στην αποβάθρα ανέλπιστα πολύς και το τρένο έπειτα από αρκετή καθυστέρηση δεν κατάφερε να πάρει όλο το επιβατικό κοινό, ούτε και μένα, που το έκοψα τελικά με τα πόδια για το κέντρο. Ο κόσμος στη διαδρομή από Θησείο για Μοναστηράκι ήταν αρκετός ενώ ο ελάχιστα συννεφιασμένος καιρός σου έφτιαχνε τη διάθεση, ξεγελώντας σε για το τι θα επακολουθούσε πολύ αργότερα το βράδυ. 

Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα χωρίς πολεμοφόδια, αν και ήξερα μέσα μου ότι απλά θα περπατήσω ξυπόλητος στα αγκάθια...

Στο μοναστηράκι, πήρα την οδό μητροπόλεως, με όλα τα καταστήματα, τις καφετέριες και, πλην ενός σουβλατζίδικου, να ήταν κλειστά. Η κατάσταση μύριζε μπαρούτι πριν ακόμα ξεκινήσει, και το διαπίστωσα μόλις έφτασα στη μητρόπολη των Αθηνών, μιας και ο δρόμος από κει και πάνω ήταν κλειστός από διαδηλωτές, και μερικούς τζογλαναράδες που άρχισαν να παίζουν τα γνωστά παιχνίδια με τις διμοιρίες των ΜΑΤ, και τελικό αποδέκτη εμάς που εισπνέαμε τα χημικά που εκσφεντώνιζαν οι τελευταίοι για να τους - και μας - απομακρύνουν. Μόνη μου προστασία ο γιακάς από το μπουφάν μου. Αν και το ξέρω, κακώς. Στην ίδια μοίρα με εμένα και χιλιάδες πλήθος κόσμου που είχε κατέβει ανεξαρτήτως ηλικίας να διαδηλώσει ειρηνικώς, εκφράζοντας τη διαμαρτυρία του έξω από το Α' νεκροταφείο της πλατείας Συντάγματος, στο οποίο ήταν παρούσες 300 νεκροφόρες. (προς αποφυγή παρεξηγήσεων μια απλή παρομοίωση, μη πέσετε να με φάτε - και εσείς-). Τώρα νεκροταφείο, ή μπουρδέλο (με πουτάνες), δεν ξέρω, διαλέκτε εσείς.Τα χημικά που έπεφταν κατά περιόδους μας ανάγκασαν, άλλους να υπαναχωρήσουν προς τα πίσω, και άλλους να χωθούμε στα γύρω στενά και να φτάσω στην οδό Φιλελλήνων, όπου είχε ελάχιστους συγκεντρωμένους και μαζί να αρχίζουμε να φωνάζουμε συνθήματα ενάντια στους κύριους "Παπουτσήδες" που είχαν βγει στους δρόμους ανά χιλιάδες και έθεταν σε εφαρμογή το σχέδιό τους: Τη διάλυση της συγκέντρωσής μας. Όχι βέβαια αμέσως, αλλά σιγά σιγά. Είχαν αλλωστε χρόνο. Το δεύτερο μνημόσυνο της χώρας ψηφιζόταν λίγο πριν της 1 τη νύχτα. Εκεί κάποιοι γνωστοί βρίσκονταν στην Αμαλίας και έτσι συναντήθηκαν μαζί μου, και γνώρισαμε μια κυρία η οποία μας έδινε ανα περιόδους βαζελίνη (μη πάει ο νους σου κυρ αναγνώστα αλλού) με την οποία αλοίφαμε τα μούτρα μας γύρω από τα μάτια και κάτω από τη μύτη. Σταθήκαμε κοντά στη στάση του τραμ, όπου ένας κύριος με πολιτικά - για ασφαλίτη τον έκανες -, καθόνταν ατάραχος ούτε μιλούσε ούτε λαλούσε για αρκετή ώρα, ώσπου κάποια στιγμή με το ακουστικό στ' αυτί, είτε επειδή μας αντιλήφθηκε που τον κοιτάζαμε, είτε γιατί δέχονταν εντολές στο ακουστικό, απομακρύνθηκε, ενώ μετά από πολύ ώρα έπεσαν στο σημείο πολλά χημικά. Ο κόσμος υπαναχωρούσε και επέστρεφε όταν τα ΜΑΤ ψεκάζαν ανά διαστήματα, όχι όμως σε μεγάλο βαθμό που να μας προκαλούσε δυσφορία. Ο κόσμος ήταν εκεί, ήμασταν εκεί και πληροφορίες έκαναν λόγο για κόσμο που έφτανε μέχρι τη Λ. Συγγρού. Εκεί πληροφορηθήκαμε από συνδικαλιστές του κου-κου Ε, ότι ο Γλέζος και ο Θεοδωράκης βρίσκονταν εντός ιατρείου της βουλής, καθώς και για το "διαλειμματάκι" των βουλευτών για να παρακολουθήσουν το απογευματινό "ματσάκι" στη τηλεόραση. Πέρα από αυτές τις info οι συνδικαλιστές του κου-κου Ε, αν και είχαν ντουντούκες απλά δεν ακούγονταν, ο κόσμος δεν τους έδινε τη παραμικρή σημασία. Ώσπου το αντιληφθήκανε και σταματήσανε. Η κάτω μεριά του Συντάγματος γεμάτη χημικά, μια αποπνιχτική ατμόσφαιρα, τα ΜΑΤ τους κουκουλοφόρους, τα σπασμένα μάρμαρα, τους καπνούς, ελάχιστους διαδηλωτές και τους κάδους απορριμάτων παραδωμένους στις φλόγες. Αααα ναι. Και τα τηλεοπτικά δίκτυα που "κάλυπταν ίσως το μοναδικό σημείο της πλατείας που είχε γίνει γης μαδιάμ. Η από πάνω πλευρά και η λεωφ. Αμαλίας είχε πολύ κόσμο, και για του λόγου το αληθές:

και 

ένα βίντεο που κατάφερα να τραβήξω, πριν τα χημικά: 

Γύρω στις 21.00 ώρα ελλάδος (...ακόμα) άρχισαν τα όργανα με κουκουλοφόρους στην Αμαλίας και έτσι όσοι απέμειναν (ακόμη εκεί - ανάμεσά τους και εγώ - ) οπισθοχωρήσαμε προς τη πλατεία, με φάτσα τη βουλή.. Με το φόβο ότι θα μας κλείσουνε, και θα εγκλωβιστούμε σε δυνάμεις των ΜΑΤ που φύλαγαν τη βουλή), οι χειρότεροι φόβοι έγιναν πραγματικότητα και γύρω στης 21.30 ώρα ελλάδος (ναι ακόμη) οι κουκουλοφόροι αστυνομικοί φύλακες-άγγελοι της βουλής, έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιο ΓΑΜΑ τους, και άρχισαν στο κόσμο που ήταν μαζεμένος μπροστά από τη βουλή την απροκάλυπτη, και ανευ αιτίας χρήση χημικών. Η μεγαλύτερη πλειοψηφία, μιας και οι κουκουλοφόροι στην Αμαλίας ίσως να είχαν διαλυθεί αλλά τα ΜΑΤ έρχονταν κατά πάνω μας από εκείνη τη πλευρά, δεν είχαμε άλλη επιλογή κατεβήκαμε αμαχητί χωρίς μάσκα, χωρίς τίποτα με μόνη μας ελπίδα μερικά σπρει μαλλόξ, που είχαν κάτι παιδία και μας ψεκάσανε ώστε να επανέλθουμε έπειτα απο πέντε λεπτά. Κόσμος να ποδοπατιέται στα σκαλοπάτια που οδηγούν στη πλατεία, έτοιμος να χάσει τις αισθήσεις του, να μη μπορεί να αναπνεύσει, να κινδυνεύει η ζωή του.

Αφού συνήλθα, καθισμένος σε ένα γεμάτο λάσπη πεζούλι της πλατείας, εκεί άρχισε το σχέδιο ΓΑΜΑτους ΞΑΝΑ, και άρχισαν να κατεβαίνουν τώρα ξανά τα ΜΑΤ ρίχνοντας ότι τους είχε απομείνει, επάνω μας. Σηκώθηκα με όλες μου τις δυνάμεις, με το έδαφος ολισθηρό, η πορεία πλέον είχε διαλυθεί οι άνθρωποι έτρεχαν προς όλες τις κατευθύνσεις να γλιτώσουν, και απέμεινα να μην ξέρω πραγματικά που να πάω μόνος. Έπρεπε να αρχίζω να κατηφορίζω, ήδη αισθανόμουν καλύτερα. Άλλα "σχετικό" ήταν αυτό. Μιας και μπροστά μου βρίσκονταν δύο διμοιρίες των ΜΑΤ παραταγμένες με άγριες διαθέσεις. Αποφάσισα να ρισκάρω κατηφορίζοντας τη διαλυμένη Ερμού. Πέρασα από τις διμοιρίες προσποιούμενος βήξιμο και δυσφορία, και τη γλίτωσα, ενώ όταν μπήκα στην αρχή της Ερμού τα ΜΑΤ ήταν διασκορπισμένα, ενώ ένας πούστης ματατζής ερχόνταν προς τα πάνω μου, βλέποντας με να τρέχω ακόμη, πηγαίνοντας να μου κλείσει το δρόμο, με το μπλόκ του, του φώναξα -"Άσε με να φύγω". πήγε να με εμποδίσει, λέγοντάς μου: - "Να φύγεις θες; Να φύγεις; με τόνο το λιγότερο ειρωνικό, θέλοντας περισσότερο να με φοβίσει παρά να με χτυπήσει.. Είδες, πλούσιο το λεξιλόγιό του..  Μετά από όλα αυτά ούτε που θυμάμαι πως και πότε έφτασα στο μοναστηράκι και πήρα το τρένο της επιστροφής. 

Ο αγώνα συνεχίζεται αν και άνισος. Αλλά ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. Δεν έχουμε τίποτε άλλο να χάσουμε.

Καλή χρονιά σε όλους, αν και χρονο-καθυστερημένα...